In an ideal India, the tricolor would be proudly saluted by each citizen & individual colors therein will not be appropriated by people for their own religious agenda.
In an ideal India, admission to an educational institution would be solely based on a candidate’s marks and her/ his last name would not have any bearing thereon.
In an ideal India, the non-existence of a particular organ on an infant’s body will not consign it to a cruel fate.
It is such an ideal India that I earnestly dream to see.
It is such an ideal India which I shall earnestly strive to create.
As soon as her name was announced as the ‘Enterprising woman of the year’, the TV camera zoomed to her.
Surprisingly, the person sitting behind her stood up even before she did, clapping and cheering as if it was a sports event. As she turned to face the audience after accepting her award, her eyes met his.
Her shadow, her companion, her confidante.
Her heart melted. The constant support and admiration she had received from him was enough.
As the TV cameras covered her walking up to the podium, accepting the award graciously and turning to face the audience, he saw her glance at him.
His beloved, his soul, his life.
His heart melted. The mere sight of her was enough. Much more than enough.
१९५० च्या दशकात थोर नायक देव आनंद साहेबांनी “३ देवियाँ” ह्या चित्रपटातील आपल्या ३ नायिकांना एकच प्रश्न विचारला होता. हाच प्रश्न तुझ्याबद्दल माझ्या मनात निर्माण होतो. “ख़्वाब हो तुम या कोई हक़ीक़त? कौन हो तुम बतलाओ?”
१९५० के दशक में महानायक देव आनंद साहब ने “३ देवियाँ” ये चलचित्र में अपनी ३ नायिकाओं से एक ही सवाल किया था | वही सवाल मेरे मन में तुम्हारे प्रति जागता है | “ख़्वाब हो तुम या कोई हक़ीक़त? कौन हो तुम बतलाओ?”
In the 1950s, the Bollywood superstar Dev Anand had asked each of his 3 heroines in the film ‘3 Deviyan’ the exact same question. It’s this very question that I have every time I see you. “Khwaab ho tum ya koi hakeekat? Kaun ho tum batlao?” (“Are you just a dream or are you for real? Who are you? Please tell me.”)
खरं तर, असू दे. उत्तर द्यायचा त्रास घेऊ नकोस. तू उत्तर देऊ शकणार नाहीस. ते तुझ्या क्षमतेबाहेरचं आहे. उत्तर देशील तरी कसं गं? स्वतःला माझ्या नजरेतून पाहिले आहेस कधी?
दरअसल, रहने दो | कष्ट मत लो जवाब देने के | तुम जवाब नहीं दे पाओगी | तुम्हारे बस की बात नही | जवाब दोगी भी कैसे भला? खुदको मेरी नज़रों से देखा है कभी?
Actually, let it be. Don’t take the efforts to conjure up an answer to that. You’ll not be able to. It’s not within your capacity. How will you be able to answer this unless you have looked at yourself through my eyes.
स्वप्न आहेस तू… अगं, स्वप्नच तर आहेस तू… जणू काही तुला हे माहीतच नव्हते. पण कदाचित तुला माहीत नसेल ना मी का म्हणतो की तू एक स्वप्न आहेस? माहीत नसेल ना मला तू का आवडतेस ते? माहीत असेलही कदाचित. कधीकधी बावळटपणा करतेस खरं, परंतु हुशार आहेस तू. तुला माहीत आहेच की आपला प्रवास कुठे सुरू झाला, भूतकाळात आपल्याबरोबर कोणत्या घटना घडल्या आहेत आणि आज आपण कोणत्या ठिकाणी उभे आहोत. भूतकाळात अडकून राहणे ही चांगली गोष्ट नाही हे मान्य आहे परंतु असे वाटत नाही का गं तुला की आपण असा काळ पाहिला आहे ज्यात अगदी थोडासा संघर्ष झाल्यामुळे आपली मैत्री तुटली असती आणि आज अशी परिस्थिती आहे जिथे असे कोणतेही कारण उद्भवत नाही जे आपल्यात संघर्ष निर्माण करू शकते? आपल्या बंधनात मला दिसणारी स्थिरता मला खूप सामर्थ्य देते. सर्व काही स्वप्नासारखे आहे ना?
ख़्वाब हो तुम… अरे, ख़्वाब ही तो हो तुम… जैसे तुम्हे तो ये पता ही नहीं था | पर शायद तुम ये नहीं जानती होगी ना की मैं क्यों कहता हूँ की तुम एक ख़्वाब हो? नही जानती होगी ना क्यों मैं तुम्हें पसंद करता हूँ? जानती होगी भी शायद। कभी कभी बेवकूफियाँ जरूर करती हो लेकिन चतुर हो तुम | हमारे सफर की शुरुवात कहाँ हुई, कौनसे प्रसंग हुए हैं हमारे साथ बीते समय में और आज हम किस मकाम पे खड़े हैं ये तो तुम जानती हो ही | भूतकाल में झाँकना अच्छी बात नहीं है जानता हूँ पर क्या तुम्हें ये नहीं लगता की एक ऐसा समय भी हमने देखा है जिसमें छोटे से छोटे टकराव के कारण भी हमारी दोस्ती में दरार आती थी और आज हम देख पा रहे हैं एक ऐसा समय जिसमें परिस्थिति इतनी शानदार है की कोई कारण ही नहीं उभरता जो हमारे बीच टकराव खड़ा कर सके? हमारे बंधन में मुझे जो स्थायित्व दिखता है वो मुझे काफी शक्ति देता है | सब एक ख़्वाब जैसे ही है ना?
You are a dream! Of course, you are a dream! As if you didn’t know that already. But you do not know why I think you are a dream, do you? Do you know why I love you? There’s a possibility that you might know. You sure act silly sometimes, but extremely intelligent you surely are. You know how our journey started, the incidents that have occurred during the journey and the milestone at which we stand today. While it’s never prudent to dwell on the past, don’t you feel that we have moved from a time when the slightest crack in our friendship threatened to drive us apart to now, when we are on a constant upside and nothing, absolutely nothing can cause as much as a crack? The feeling of permanence that I get from our friendship is a source of immense strength for me. Everything is like a dream, isn’t it?
तुझ्या साध्या स्वभावाने नेहमीच माझ्या हृदयात तुझ्यासाठी एक खास स्थान बनवले आहे. आणि ह्याच तर तुझ्या स्वभावामुळे माझे तुझ्यावर प्रेम बसले आहे. माझ्या तुझ्याबद्दलच्या भावना बदलल्या आहेत खऱ्या पण एक गोष्ट जी बदलली नाही आणि, माझ्यावर विश्वास ठेव, कधीही बदलणार नाही ती म्हणजे माझी इच्छा. की तू हसावेस, खुश राहावेस आणि त्या हास्याचे, त्या सुखाचे कारण मीच असावे. माझ्या मनात ही इच्छा दररोज असते व ही इच्छा माझ्या मनात दररोज असेल ह्याची मला खात्री आहे… जरी आपण भेटलो नाही किंवा आपले काही संभाषण झाले नाही, तरी करावे मी असे काही ज्यामुळे तुझा दिवस मस्त व्हावा. इतकेच तर स्वप्न आहे माझे. स्वप्नच तर आहेस गं तू!
तुम्हारे सरल स्वभाव ने हमेशा मेरे दिल में तुम्हारे लिए एक विशेष स्थान बनाया है। और यही प्रकृति उत्प्रेरक बनी है मेरे दिल में तुम्हारे प्रति प्रेमभाव जगाने में| तुम्हारे प्रति मेरी भावनाएँ भले ही बदली हो, लेकिन एक चीज जो नहीं बदली है और, मुझ पर विश्वास करो, नहीं बदलेगी वह है मेरी इच्छा। के तुम हँसो, खुश रहो और उस हँसी, उस खुशी का कारण मैं बनूँ। मेरे दिल में हर दिन यह इच्छा होती है और यही इच्छा मेरे मन में हमेशा रहेगी इस बात पर मुझे यकीन है | भले ही हमारी मुलाकात ना हो या हमारी कोई बातचीत ना हुई हो, मैं कुछ ऐसा करना चाहता हूँ जिससे तुम्हारा दिन सुहाना बने। यही मेरा सपना है। ख़्वाब ही तो हो ना तुम?
Your simple nature has always made my heart have a special place for you. It is this very nature that has been the catalyst that has caused my heart to have a flurry of romantic feelings for you. My feelings for you may have changed over time from that of friendship and respect to that of love but the one thing that hasn’t changed and, believe me, shall not change is my desire. My desire that you smile, laugh, be happy and that I should be the cause for your happiness… I have this desire each day and I wish for this desire to recur day after day… Even if we do not meet or we do not have a conversation, there should be something that I do that lightens up your day. It’s my dream after all. You are a dream, aren’t you?
तुला माहीत आहे? तुला जेव्हा पण भेटतो तेव्हा तुझ्याकडे पाहत राहावेसे वाटते… त्या भेटीच्या कालावधीत सगळे पटपट निघून जात आहे असे वाटते… कितीतरी वेळा आपल्या भेटीत होणाऱ्या गप्पा अनाकलनीय वाटतात कारण फक्त तुझ्याकडेच बघत बसतो गं… तू हसतेस तेव्हा तुझ्या dimples कडे… तुझे dimples… Another topic for another day! पण त्या भेटीनंतर मी स्वतःबरोबर घेऊन जातो तरी काय गं? फक्त तुझ्या चेहऱ्यावरचे भाव, तुझे हसू, तुझे सुख. ते हसणे, ते सुख कित्येक वेळा माझे उद्देश्य बनते गं. स्वप्नच तर आहेस गं तू!
तुम जानती हो, जब भी मैं तुमसे मिलता हूँ, मैं बस तुम्हे देखता रहना चाहता हूँ… जब भी हम मिलते हैं, मानो समय जल्दी बीत जाता है… कई बार, मैं हमारी बातचीत पर ध्यान नहीं दे पाता हूँ, क्योंकि मैं सिर्फ तुम्हे देखता रहता हूँ… जब तुम पूरे मन से हँसती हो, तो मेरा ध्यान तुम्हारे dimples पर। ओह! तुम्हारे dimples! Another topic for another day! लेकिन हमारे मिलने के बाद आखिर मैं अपने साथ क्या ले जाता हूँ? तुम्हारे चेहरे के भाव, तुम्हारी हँसी, तुम्हारी ख़ुशी। यह हँसी, यह खुशी मेरे जीवन का लक्ष्य बनते हैं। ख़्वाब ही तो हो न तुम?
You know, whenever I meet you, I simply want to keep looking at you… Whenever we meet, time seems to pass quickly… Many a times, I fail to pay attention to our conversation simply because I keep looking at you… When you laugh with all your heart, I am mesmerized by your dimple. Oh! Your dimple! Another topic for another day! But then, what is it exactly that I get out of our meeting? It’s the expressions on your face, your laughter, your happiness. It is this laughter, this happiness that has often become my goal. You are a dream, aren’t you?
कधी कधी वाटू शकते कुणाला तरी कि आपल्या परिवाराव्यातिरिक्त असावे कोणीतरी आपल्याला समजून घ्यायला. आपल्याशी बोलायला, आपल्यासोबत नदीकाठी चालायला, कट्ट्यावर बसून चहा प्यायला, शांततेतही आनंद लुटायला. ह्यापैकी कित्येक गोष्टी आपण केल्या नसल्या ना गं तरी ह्या गोष्टी तुझ्यासोबत करण्याची इच्छा आहे माझी. तुझ्यासोबत अनंत वेळ व्यतीत करण्याची इच्छा, तुझ्या डोळ्यांत आपले प्रतिबिंब बघण्याची इच्छा, तुझे वर्णन करण्याची इच्छा… मी कित्येक शब्दांचा वापर करून देखील मी तुझे वर्णन नाही करू शकत. कारण स्वप्नच तर आहेस ना गं तू माझे. स्वप्नच…
कभी-कभी किसी को लग सकता है कि उनके परिवार के अलावा भी होना चाहिए कोई और जो उन्हें समझ सके। उनसे बात करें, उनके साथ नदी किनारे चलें, कहीं किसी चाय की दूकान पर आराम से बैठकर चाय पिए, और शान्ति में भी आनंद पाए। हालांकि इनमें से कई चीजें हमने नहीं की हैं, पर ये चीज़ें मैं तुम्हारे साथ करने की इच्छा रखता हूँ। तुम्हारे साथ अनंत समय व्यतीत करने की इच्छा, तुम्हारी आँखों में अपना प्रतिबिंब देखने की इच्छा, तुम्हारा वर्णन करने की इच्छा … मैं कई शब्दों का इस्तेमाल भी कर लूँ तो भी तुम्हारा वर्णन नहीं कर सकता। क्योंकि तुम एक ख़्वाब ही तो हो ना मेरा । सिर्फ एक ख़्वाब…
Sometimes, a person may feel that there should be someone other than her/ his family who can understand her/ him. Someone to talk to, someone to walk along the river bank with, someone to drink tea with at the roadside tea stall, someone with whom even time spent in silence is time well spent. We may have not done many of these things mentioned above but one thing is for sure, it’s my desire to do these things with you. The desire to spend an eternity with you, the desire to see my reflection in your eyes, the desire to describe you… I would be unable to describe you even if I were to use a plethora of words. After all, you are just a dream of mine, aren’t you? Just a dream…
आधी स्वप्नातच पाहिले होते मी तुला फक्त जेव्हा एकाएकी वास्तविक जीवनात तू माझ्यासमोर येऊन उभी राहिलीस. आणि जेव्हा प्रत्यक्षात तू माझ्यासमोर येऊन उभी राहिलीस, तेव्हा मला रोज पाहण्याची इच्छा व्हावी असे माझे एक स्वप्न झालीस.
तुम मेरा वह ख़्वाब हो जो हक़ीक़त बनकर मेरे सामने आ गयी | और जब हक़ीक़त बनकर तुम मेरे सामने आयी, तब मैं हर रोज़ देखना चाहूँ ऐसा ख़्वाब बन गयी |
You are the one I only saw in my dreams till you stood before me in the real world. And once I saw you standing before me in the real world, I could dream about nothing except you.
आपण झोपतानाच स्वप्न बघतो ह्यात काहीच नवीन नाही. तीच तर वेळ असते संपूर्ण दिवसातली जेव्हा आपल्या मनात दुसरा – तिसरा कोणताही विचार नसतो. आणि म्हणूनच कदाचित, आपली कित्येक स्वप्ने असतात आपल्या महत्वाकांक्षांचे प्रतीक, आपल्या आयुष्याकडून असणाऱ्या अपेक्षांचे संकेत.
हम सोते हुए ही सपने देखते हैं इसमें कोई नई बात नहीं है। वही तो दिन का ऐसा समय है जब हमारे मन में कोई दूसरा विचार नहीं होता। और इसलिए, शायद, हमारे कई सपने होते हैं हमारी महत्वाकांक्षाओं के प्रतीक, हमारे जीवन से जुड़े अपेक्षाओं के संकेत।
It is a well – known fact that we have dreams whenever we sleep. It’s the only time in the entire day when there’s no other thought in our mind. It is for this reason, perhaps, that our dreams are symbols of our ambitions, indicators of what we really want from life.
एकच साधीशी अपेक्षा आहे गं तुझ्याकडून. कि तू प्रत्येक रात्री झोपताना आपल्या खोलीची खिडकी उघडी ठेवशील. जेव्हा खिडकीतून आत येणाऱ्या चंद्रप्रकाशाने तुझा चेहरा उजळेल तेव्हा तुझ्या चेहऱ्यावर एक चैतन्यभाव असेल. कारण तू त्यावेळी स्वप्न बघत असशील. स्वप्न – आपल्या प्रगतीचे, आपल्या कुटुंबाच्या सुखाचे, आपल्या भविष्याचे. त्याच वेळी मी देखील बऱ्याच वेळापासून आपल्या हृदयात जपून ठेवलेले एक स्वप्न पाहत असेन. महाराणीसाहेब, मी आपल्याला पाहत असेन! अगं ए, फक्त तुलाच पाहत असेन!
तुमसे एक साधारण सी अपेक्षा रखता हूँ। के तुम अपने कमरे की खिड़की को हर रात सोते समय खुली रखोगी। जब खिड़की से आती चांदनी तुम्हारे चेहरे को रोशन करेगी, तब तुम्हारे चेहरे पर एक चेतना का भाव होगा। क्योंकि तुम तब सपने देखती रहोगी। सपने – अपनी उन्नति के, अपने परिवार की खुशी के, अपने भविष्य के। उसी समय मैं भी काफी समय से अपने ह्रदय में सजाया हुआ एक ख्वाब देखता रहूँगा | महारानीसाहेब, मैं आपको देखता रहूंगा। जान-ए-मन, मैं तो सिर्फ तुम्हें देखता रहूँगा ।
I have a simple expectation from you. Whenever you head to sleep every night, please leave the window of your room open. When the moonlight entering your room enhances the radiance on your face, there will be a wide smile on your face. Because you will be dreaming then, about a wide array of things. Your own progress, the happiness of your family, what the future holds for you… At that very moment, I will be watching a dream that I wish to hold close to me with all my heart. O Princess, I’ll see you in my dreams! Hey, you’ll be the only one I’ll see in my dreams!
Dark clouds covered the sky outside, signalling the probable onset of monsoon – their favourite season.
Yet, they chose not to venture outside and enjoy the sight of waves lashing on the tetrapods with a scarcely believable intensity from inside the beach side cafe.
Gusts of wind blew outside wiping away the dust and dry leaves on the earth. As the manager of the cafe ignited the fireplace, they looked at each other. The warmth in his eyes aptly reciprocated by her.
The moment was there for the taking. The elements were in their element. “I love you.”, he said.
Today
Their gaze was ahead, no longer were their eyes emitting fire towards each other. But the warmth was unmistakable as they walked side by side.
Dry leaves lay scattered on the road, forming a carpet for them to walk on.
The sea was calm and there was no breeze. It seemed as if their ebb and flow had been absorbed by the lady and her companion.
The sky was clear, forming a bubble for their love to blossom.
The elements were calm, yes, but they had done their job a year ago by setting in motion an endless story.
For the characters in it to savour, for the whole wide world to revere.
अवघ्या ९ वर्षांची होती ती. होळीचा सण – तिला कधीही न आवडलेला. शाळेला सुट्टी असताना देखील ती घरातून निघाली होती dance class ला जायला. आशा इतकीच कि तिच्या केसांना व शरीराला कुठेही रंग लागणार नाही.
17 years ago
She was just 9 years old. It was the day of Holi – a festival that she had never liked. Although she did not have to attend school that day, she left home to attend her dance class, hoping dearly that her hair and body would not be free from paint.
तरी समोरून आलीच एक पोरांची टोळी. आपल्याच मस्तीत मग्न. “ओ जी, बुरा ना मानो होली है!” म्हणत तिच्या केसांना आणि गालाला गुलाल लावून ते निघून गेले. ती मात्र उभीच राहिली, आपल्या अश्रूंना पुसत.
And yet, a group of boys of her age approached her, oblivious to her aversion to paint. They left, but not before shouting cheerfully “Don’t mind! It’s Holi!”, as they applied gulaalto her hair and cheeks. She stood there, numb and on the verge of tears.
एकाएकी तिच्या गालांवर तिला एक ओला स्पर्श जाणवला. तिने वर पाहिले तर तिच्या रहदारीत आलेला तिच्याच वयाचा नवीन मुलगा पाण्याच्या बाटलीतून पाणी रुमालावर घेऊन तिच्या गालांवरचा रंग पुसत होता. “काळजी करू नको. तुला नाही आवडला ना हा रंग म्हणून पुसून काढतोय.”
Suddenly, she felt moistness on her cheeks. As she looked up, she saw the new kid on her block soaking his handkerchief with water from his bottle and wiping her cheeks with it. “Don’t worry! You did not like this color, right? Which is why I am wiping it right off!”
“अर्रे, किती गोड!”, ती हसली आणि आपल्या गालावर उरलेला गुलाल तिने त्याच्या गालांवर लावला. त्या क्षणात त्या मुलाला जे सुख मिळाले ते काही वेगळेच होते.
“Aww! How sweet!” she laughed and smeared some of the residual gulaal on her cheeks on to his cheeks. The happiness the boy felt in that moment was indescribable.
आणि त्यासाठी लागले तरी काय हो?
चुटकीभरच तर होता हो रंग. तीनच तर होते शब्द.
पुरेसे होते.
त्यांच्या मैत्रीची सुरुवात घडवून आणण्यासाठी.
And what did all this require?
It was just a pinch of color. Merely 3 words.
They were enough.
To mark the beginning of their friendship.
आज
लाल रंगाची भरजरी साडी नेसून ती अत्यंत सुंदर दिसत आहे. तो हि अगदी नटून आला आहे. १७ वर्ष उलटली आहेत. होळीचा सण परत आला आहे. पण ते एकमेकांना पाहू देखील शकत नाहीत. ठीक आहे. थोड्याच वेळाचा तर प्रश्न आहे.
Today
Her beauty stands enhanced by the red saree with intricate design that she wears. Even he has dressed up for the occasion. It has been 17 years since they first met. It is the festival of Holi again. And yet, they cannot even see each other. That’s alright. It’s just a matter of time.
अंतरपाट खाली केला गेला. त्यांनी जणू तो क्षण आपल्या डोळ्यांमध्ये कैद करून घेतला. रंगांऐवजी अक्षतांचा भडीमार झाला.
त्याने तिच्या कपाळावर चिमूटभर कुंकू लावले. सर्वत्र तीनच शब्द उच्चारले गेले “शुभ मंगल सावधान!” जेव्हा त्याने तिच्या गळ्याभोवती मंगळसूत्र बांधले तेव्हा दोघांचे सुख एका वेगळ्याच पातळीवर होते.
The antarpaat was lowered. It seemed as if they both had captured that moment with their eyes. Instead of color being showered, as is the custom on Holi, akshatawere showered on the couple.
He applied a pinch of kumkumon her forehead. Everyone around shouted in one voice “Shubha mangala saavdhaan!” When he tied the mangalsutraaround her neck, the happiness they both experienced was on another level.
वर्ष उलटली आहेत. परिस्थिती देखील. परिणाम वेगळा आहे. पण साधन तेच.
Years have gone by. Circumstances have changed. The result may be different and yet, the means are the same.
चुटकीभरच तर आहे हो रंग. तीनच तर आहेत शब्द.
पुरेसे आहेत.
त्यांच्या निरागस नात्यावर कायमची मोहर लावण्यासाठी.
It is just a pinch of color. Merely 3 words.
They are enough.
To stamp the mark of permanence on their relationship which was full of innocence.
Introduction: The post below is a transcript of a speech delivered as a part of an elocution competition ‘Speak Up’ organized by the Bombay Chartered Accountants Society (‘BCAS’) in the year 2015. While the circumstances at the time may have undergone tremendous changes, my views certainly have not. This International Women’s Day 2020, I hope that each one of us takes one step forward towards ensuring gender equality.
It is extremely heartening that the Indian society, which is historically known as patriarchal is witnessing an upheaval of sorts with feminism – an ideology propagating equal rights to women vis – à – vis men gaining momentum and being seen as a movement altogether.
We are all witnesses to an activist seeking entry to various places of worship where women are not traditionally allowed to enter and gaining substantial level of success in doing so. We have also seen demands for the freedom to choose what to wear and the freedom to travel late nights without being judged. While these aspects are necessary, are they worthy of being accorded topmost priority to ensure that both genders are treated equally? Is it really imperative that action be taken to ensure that these demands are fulfilled without paying heed to the other growing forms of malice?
According to me, no! It disappoints me immensely to say that these demands have only led to people supporting these causes and being self-proclaimed ‘feminists’ while ignoring the larger issues at hand. Unfortunately, ‘feminism’ in its new form is not an ideology but a mere tag that people confer unto themselves in an attempt to look ‘cool’!
In a country where dowry deaths, honor killings, female foeticide and infanticide, rape and other forms of violence have increased to an extent so as to render them commonplace, the aforesaid demands should ideally not form the primary priority. Active intervention is being taken in respect of entry to religious places where crowds are going head-to-head with police forces and what is being done to counter violence against women is candle-light marches and online petitions?! The feeling of helplessness I experience when I attempt to think of alternative courses of action and fail time and again is unnerving!
Feminism is a concept that I understand as something through which I would be seeking equal rights for me and my sister, for my mother and my father. Nothing less, nothing more. It is due to this that I feel disappointed by the fact that feminism would “win” if my sister is allowed to wear the clothes she wants and travel late at nights, but our family would still feel threatened with the danger of potentiality of violence against her in the form of eve-teasing, molestation and rape and even the extremity of human trafficking looming large.
For me, feminism would indeed win when all these dangers are eradicated. For people who advocate taking baby steps to achieve long-term success, this struggle has been for centuries, presumably even millenniums. The time is now to break open the bastions, bring down the barriers and win the mighty war. Once the war is won, the battles would be won automatically.
Wherever women are honoured, divinity blossoms.
Where they are dishonoured, even the most noble action remains unfruitful.
It is due to this reason that I opine that a woman who might be able to gain entry to a religious place after being a part of a struggle to do so would still not be liberated if she returns home to a barrage of verbal and physical abuse from her family. The divine powers might be happy when a woman gets the right to enter a religious place or to choose what to wear. But they would be happier when atrocities against women stops and women are treated as who they are – humans!
In conclusion, I feel that the new wave of ‘feminism’ is in essence ‘pseudo-feminism‘ as it focuses on issues that can be dismissed as trivial in the context of the greater issues at hand which can only be solved through harnessing the collective efforts and intellect of the society at large.
Words on a canvas 