Day: Mar 16, 2020

१७ वर्षांपूर्वी

अवघ्या ९ वर्षांची होती ती. होळीचा सण – तिला कधीही न आवडलेला.  शाळेला सुट्टी असताना देखील ती घरातून निघाली होती dance class ला जायला.  आशा इतकीच कि तिच्या केसांना व शरीराला कुठेही रंग लागणार नाही.

17 years ago

She was just 9 years old. It was the day of Holi – a festival that she had never liked. Although she did not have to attend school that day, she left home to attend her dance class, hoping dearly that her hair and body would not be free from paint.

तरी समोरून आलीच एक पोरांची टोळी.  आपल्याच मस्तीत मग्न.  “ओ जी, बुरा ना मानो होली है!” म्हणत तिच्या केसांना आणि गालाला गुलाल लावून ते निघून गेले.  ती मात्र उभीच राहिली, आपल्या अश्रूंना पुसत.

And yet, a group of boys of her age approached her, oblivious to her aversion to paint. They left, but not before shouting cheerfully “Don’t mind! It’s Holi!”, as they applied gulaal to her hair and cheeks. She stood there, numb and on the verge of tears.

एकाएकी तिच्या गालांवर तिला एक ओला स्पर्श जाणवला.  तिने वर पाहिले तर तिच्या रहदारीत आलेला तिच्याच वयाचा नवीन मुलगा पाण्याच्या बाटलीतून पाणी रुमालावर घेऊन तिच्या गालांवरचा रंग पुसत होता. “काळजी करू नको.  तुला नाही आवडला ना हा रंग म्हणून पुसून काढतोय.”

Suddenly, she felt moistness on her cheeks. As she looked up, she saw the new kid on her block soaking his handkerchief with water from his bottle and wiping her cheeks with it. “Don’t worry! You did not like this color, right? Which is why I am wiping it right off!”

“अर्रे, किती गोड!”, ती हसली आणि आपल्या गालावर उरलेला गुलाल तिने त्याच्या गालांवर लावला.  त्या क्षणात त्या मुलाला जे सुख मिळाले ते काही वेगळेच होते.

“Aww! How sweet!” she laughed and smeared some of the residual gulaal on her cheeks on to his cheeks. The happiness the boy felt in that moment was indescribable.

आणि त्यासाठी लागले तरी काय हो?

चुटकीभरच तर होता हो रंग.  तीनच तर होते शब्द.

पुरेसे होते.

त्यांच्या मैत्रीची सुरुवात घडवून आणण्यासाठी.

And what did all this require?

It was just a pinch of color. Merely 3 words.

They were enough.

To mark the beginning of their friendship.

आज

लाल रंगाची भरजरी साडी नेसून ती अत्यंत सुंदर दिसत आहे.  तो हि अगदी नटून आला आहे.  १७ वर्ष उलटली आहेत.  होळीचा सण परत आला आहे.  पण ते एकमेकांना पाहू देखील शकत नाहीत.  ठीक आहे. थोड्याच वेळाचा तर प्रश्न आहे.

Today

Her beauty stands enhanced by the red saree with intricate design that she wears. Even he has dressed up for the occasion. It has been 17 years since they first met. It is the festival of Holi again. And yet, they cannot even see each other. That’s alright. It’s just a matter of time.

अंतरपाट खाली केला गेला.  त्यांनी जणू तो क्षण आपल्या डोळ्यांमध्ये कैद करून घेतला.  रंगांऐवजी अक्षतांचा भडीमार झाला. 

त्याने तिच्या कपाळावर चिमूटभर कुंकू लावले. सर्वत्र तीनच शब्द उच्चारले गेले “शुभ मंगल सावधान!”  जेव्हा त्याने तिच्या गळ्याभोवती मंगळसूत्र बांधले तेव्हा दोघांचे सुख एका वेगळ्याच पातळीवर होते.

The antarpaat was lowered. It seemed as if they both had captured that moment with their eyes. Instead of color being showered, as is the custom on Holi, akshata were showered on the couple.

He applied a pinch of kumkum on her forehead. Everyone around shouted in one voice “Shubha mangala saavdhaan!” When he tied the mangalsutra around her neck, the happiness they both experienced was on another level.

वर्ष उलटली आहेत.  परिस्थिती देखील.  परिणाम वेगळा आहे.  पण साधन तेच.

Years have gone by. Circumstances have changed. The result may be different and yet, the means are the same.

चुटकीभरच तर आहे हो रंग.  तीनच तर आहेत शब्द.

पुरेसे आहेत.

त्यांच्या निरागस नात्यावर कायमची मोहर लावण्यासाठी.

It is just a pinch of color. Merely 3 words.

They are enough.

To stamp the mark of permanence on their relationship which was full of innocence.